Getuigenissen rond dankdienst van 18 juni

Geschreven door Gemeenteleden op . Gepost in Actueel

Theo Verheul:
Wij hebben mogen ervaren in ons leven dat Hij er altijd bij is. Al lijkt Hij soms ver weg. Wij hebben dat echt ervaren bij de laatste operatie 10 Februari 2016. Dat was volgens de artsen het laatste en het enigste wat er nog mogelijk was, Ik ging de OK in en wij voelden Dummy en de kinderen dat God bij ons was, ik was blij en tevreden, er viel iets van ons af en toen de artsen de laatste handeling verricht hadden kon ik weer normaal ademen, niet zo benauwd meer. Ik zei dank U Heer, volgens de artsen was het uniek dat ik zo snel positief reageerde. En zo hebben we meerdere malen in ons leven mogen ervaren dat we een levende Heer hebben, die zijn werk doet op zijn tijd en zijn wijze en onnoemelijk veel kracht geeft. Ook de warmte en de voorbede vanuit de gemeente voelde als een warme deken. Fijn dat we zo met elkaar kerk mogen zijn.

Leo (en Anneke) Smolders
Wij willen drie onderwerpen inbrengen te weten: de kracht van het gebed, morele steun in moeilijke tijden en de samenstelling van de gemeente.

Binnen de gemeente zijn gebedsgroepen actief. In het gebed wordt God aangeroepen om zieken en mensen die in nood zijn bij te staan . De afgelopen 2½ jaar ben ik ziek geweest. Hoewel ik nooit meer de oude word, ben ik wel gespaard. Ik associeer het gebed en de invloed van de heilige geest met het feit dat ik gespaard ben gebleven.

De band tussen de gemeenteleden is zodanig dat velen een vriendelijk woord of gebaar hebben om lief en leed willen delen. De betrokkenen putten daar steun uit.

Als je door de ooghaartjes naar de gemeente kijkt, dan is er zat ruimte om de genade te herkennen. Als voorbeelden noemen we de bereidheid van de gemeenteleden om voldoende bij te dragen bij kerkbalans , maar ook bij vrijwilligerswerk, werkgroepen enz. Als je dan op zondag grote aantal kinderen ziet dat naar de KND gaan, dan mag je je als gemeente 'rijk' voelen. Daarbij mag je jezelf dan ook afvragen hoeveel PKN-gemeentes in Nederland zo begenadigd zijn. Wij horen uit andere gemeentes over leegloop, spanningen en tekorten.

Ds. Wim Schaap:
Toen mij gevraagd werd om ds Marchall , die onverwacht werd getroffen door een herseninfarct, te vervangen, heb ik direct ja gezegd. Ik wist toen nog niet, dat de tijdelijke hulp zou verlengd worden tot nu bijna vier jaar.

Ik heb dit terugkijkend als een geschenk van God ervaren.

In mijn emeritaat nog zolang te mogen werken in een bloeiende en groeiende gemeente. Misschien was wel het hoogtepunt de avondmaalszondag van 21mei jongstleden. Samen met zoveel gemeenteleden, van wie er velen aan tafel zaten met wie ik in die jaren een band had opgebouwd, het brood uit de hemel te mogen delen en de wijn van het koninkrijk te mogen drinken, was een feest. Een echte eucharistie. Een ware dankzegging voor de liefde en de genade van de Heer. Bovendien was het zo mooi om in het pastoraat onder ouderen hun levensverhalen te mogen horen, te ervaren hoe velen hun vreugde, hun vragen, hun twijfels, hun geloof en ongeloof wilden delen. Hetzelfde gold voor de Bijbelkringen op de dinsdagavonden en de dondermiddagen. Wat een openhartigheid heb ik ook daar mogen beleven.

Met dankbaarheid kijk ik ook terug op de betrokken samenwerking met de kerkenraad en met name de ouderlingen. In vergaderingen en tijdens hun dienst tijdens rouw-en trouwdiensten. Wat een pracht stel mensen. Het was ook heel bijzonder, dat ds Jaap Hansum mij volkomen vrij liet in de manier waarop ik mijn werk meende te moeten doen. En mij zelfs huwelijksdiensten toevertrouwde. Voor dit alles dank ik u als gemeente, als kerkenraad en als collega van harte.

Heidi Malestein:
Ik ben voor een tijdje terug gedoopt en heb belijdenis gedaan , wat geeft dat een speciaal gevoel , en nog steeds. Alsof ik met een dikke roze strik om me hart heen loop. Doordat ik belijdenis heb gedaan , lijkt het net of ik bewuster leef en let op de kleine dingen, zie er ook ONTELBAAR veel, er is ONNOEMELIJK veel om GOD te danken. Ik voel dat ik wordt gedragen in me zorgen en mijn verdriet , daar is een mooi gedicht van: dat als vooruit kijken je bang maakt , kijk dan naast je , ik ga met je mee , ik ben bij je , alle dagen. Als dat geen dikke reden is on GOD te danken , dan weet ik het ook niet meer

Jolanda Methorst-van Rhee:
Twee mooie gebeurtenissen dit jaar in onze gemeente waarbij ik een sterk gevoel van gemeente-zijn en Gods zegen heb ervaren zijn;

1) het doen van de geloofsbelijdenis, een hele bijzondere krachtige ervaring ook in combinatie met het hele traject daarvoor waarbij ik persoonlijke geestelijke groei en een mooi groepsproces heb ervaren.

2) daarnaast het 'Libanon-weekend', de zaterdag dat we met elkaar gekookt hebben en 's avonds het diner/avond hebben georganiseerd vond ik erg bijzonder en heb ik beleefd als een soort bubble waarin we elkaar hebben ontmoet, beter hebben leren kennen en een mooi resultaat hebben neergezet in enerzijds een financieel resultaat wat natuurlijk heel mooi is, maar nog meer de beleving van het gemeente-zijn in een soort verbondenheid. Mooi!

Linda van Leusden-van de Weijer:
'Tel je zegeningen en je komt al gauw handen tekort', dat is een uitspraak van mijn moeder en ik gebruik 'm vaak. Veel dingen in het leven die zo gewoon en vanzelfsprekend lijken, maar als je er écht even bij stilstaat, dan mag je God dankbaar zijn dat het je wordt gegeven. Ik vertel graag mijn verhaal en dat begint bij mijn ontmoeting met Pieter, nu 2 jaar geleden. Na een periode van zes jaar alleen te zijn geweest, kwam ik hem tegen en vanaf de eerste dag wisten we dat het goed was tussen ons. We zijn samen op pad gegaan en ervaren beiden zo'n enorm geluk met elkaar! Het kan niet anders of dat God het zo heeft bedoeld. Wij geloven dat niets voor niets is, dat dingen op z'n plek vallen op het moment dat het goed is.

Mijn eerste ontmoeting met de Maranathakerk staat me ook zeer helder voor de geest, het was Kerstavond 2015. We gingen voor het eerst samen naar de kerk. Vanaf dat moment hebben we ons geloof, elk vanuit een andere stroming, samen opgepakt. Het past bij ons, we voelen ons thuis hier in de kerk, we ontmoeten steeds weer nieuwe mensen en daar genieten we van. In augustus 2016 kwam de oproep voor begeleiding van het Steady-programma. Er werden dringend mentoren gevraagd om een groep tieners te begeleiden bij de tweewekelijkse catechisatie. Daar heb ik ja tegen gezegd. Hoe mooi is het om tieners dichter bij God te mogen brengen, ze mogen helpen in de dingen waar ze tegen aan lopen, ze aan de hand van mijn eigen ervaringen te vertellen hoe God een rol speelt in mijn leven. Eén van de dingen die ik hier heb geleerd is het hardop-bidden. Dat was volkomen nieuw voor mij en ook best wel onwennig. Gaandeweg werd het gewoner en voelde ik me daar vrijer in. Tijdens de Steady heb ik 'mijn' groepje meiden hierin meegenomen en uiteindelijk hebben we allemaal samen hardop gebeden. Een prachtig resultaat!

Terwijl ik dit schrijf kijk ik uit over onze prachtige tuin en voel ik me een bevoorrechte vrouw, rijk gezegend met een goede gezondheid, een lieve man en 5 kinderen die aan ons zijn toevertrouwd. Ook onze ouders zijn nog bij ons en zo hebben we een half jaar geleden ons huwelijk laten inzegenen. Een fantastische dag, waar we met zoveel liefde en plezier aan terugdenken. Een dag met de kerkdienst in de Molukse kerk als hoogtepunt, waarin we geprobeerd hebben de liefde op alle manier centraal te stellen. De liefde van en aan God, de liefde voor elkaar en elkaars kinderen, de liefde van en voor onze ouders en broer en zussen. en families.

Voor alle echtparen die gaan trouwen is er de Pre Marriage Course; een mooie voorbereiding op het huwelijk. In vier avonden komen allerlei praktische zaken aan bod. We gebruiken altijd vooraf gezamenlijk de maaltijd (gemeenteleden koken dan voor ons!) en er is tijd voor zang en een overdenking. Aan de hand van praktijkvoorbeelden leren we van elkaar en gaan we elkaar steeds beter leren kennen. Wat hebben we hier concreet aan overgehouden? Pieter en ik danken en bidden samen, hardop, voor elkaar, voor de dingen die ons bezig houden.

Waar word ik blij van? Wat ontroert me? Het zijn vaak delen uit een preek, een mooi lied of een bijzondere ontmoeting. Het kán haast niet anders of dat de Heilige Geest hier zijn werk doet. Als we zingen over de Kracht van Uw Liefde, het U zij de Glorie of mooie opwekkingsliederen, het raakt me vaak en ik voel me zodanig thuis dat ik ook rustig mijn tranen de vrije loop laat.

Hoe kunnen wij onze talenten inzetten voor God, voor onze medemensen? Die vraag hield ons bezig en naar aanleiding daarvan hebben we contact gezocht met ds. Jaap Hansum. Samen hebben we besproken welke mogelijkheden er zijn, welke vacatures er open waren. Inmiddels is Pieter benoemd als voorzitter van het College van Diakenen. Hij kan hierin zijn ervaringen en talenten in dienst stellen van hen die het nodig hebben. Weer een prachtige stap in het dienen van God, van zijn goedheid en genade. Ik voel me een Koninklijk kind, door de Vader bemind.

Joke Hansum:
Ik ervaar Gods goedheid en genade in mijn studie en nieuwe leven in Zwolle. Al die dagelijkse zegeningen waar je zelden bij stil staat en die zo vanzelfsprekend zijn geworden.

Henk van Hierden:
Wij voelen ons elke dag enorm gezegend en bevoorrecht en beschouwen dat als een geschenk van God. Het werk dat ik als ambtsdrager mag doen is mijn bijdrage aan Gods huis waar wij allen naar mogen uitkijken.

Marian Ruttenberg:
Ik voel me gezegend in het feit dat ik steeds meer mijn plekje in de gemeente heb gevonden en daardoor ook dichter bij God ben komen te staan. Ik ontmoet in de kerk veel fijne mensen. Dat was zeker ook de afgelopen jaren op de Bouwstenen Bijbelschool.

Jannie Meijers:
Het is genade van God dat Gert en ik samen de kracht hebben ontvangen om ons persoonlijk leed te dragen.

Hannie Boom:
Ik kwam vanochtend de kleedkamer binnen van mijn Lunterse sportclub. Tegen de gewoonte in was iedereen van de vorige shift nog in gesprek met de leden van de nieuwe ploeg die om 10.30 start. Maar er werd helemaal niet gestart. De leidster gaf aan dat ze de afgelopen dagen iets heel bijzonders had beleefd, dat ze beslist wilde delen. Een kwartier lang nam ze de tijd om alleen maar aan te geven dat iedereen best kon denken dat ze gek was geworden. Als dat zo was mocht je gerust weggaan...

Ik vroeg me af of er een bekeringsgeschiedenis zou volgen en begon in stilte voor haar te bidden. Maar er volgde een heel ander verhaal. Ik proefde dat het met duistere machten te maken had en had de neiging om weg te gaan, maar besloot te blijven luisteren om wellicht iets te kunnen zeggen. De leidster vroeg namelijk openlijk om reactie.

Het verhaal dat volgde ging over een droom die ze afgelopen nacht had gehad en nam opnieuw veel tijd in beslag. Inmiddels begreep ik dat ook de vorige groep niet had gesport maar naar haar verhaal had geluisterd. De leidster was is therapie waar voor mij overduidelijk occulte praktijken werden onderwezen.

Ze vroeg wie iets van haar verhaal begreep. Het bleef stil en ik besloot aan te geven dat ik veel van haar droom kon meevoelen, maar tot een heel andere conclusie was gekomen. De symbolen die heel heftig waren, waren voor mij geen machten waar ik weerloos tegen was, maar machten die Jezus had verslagen. Zijn bloed is mijn symbool van Zijn plaatsvervangend lijden voor mij. Hij is in mijn schoenen gaan staan. Nam mijn schaamte en arrogantie op Zich. Hij pelt mij niet af als een ui maar stelt me in het licht van Zijn genade. Ja maar dan ben jij dus afhankelijk van iemand, zei ze. Dat klopt, ik ben volledig afhankelijk van Jezus, Hij is mijn steun en toeverlaat. Iemand uit de groep gaf aan, mijn reactie te herkennen. Bij het wegfietsen bedankte iemand anders me. De leidster liet het op zich inwerken zonder overtuigd te lijken. We hebben vandaag niet gesport, zeer ongebruikelijk. De leidster was duidelijk verward en kwam met haar verhaal. Ze gaf ons openlijk de ruimte te reageren.

Laten we voor de leidster bidden dat ze nadenkt over deze ochtend, en dat Jezus haar duister zal op doen klaren. Laten we bidden dat ze, zoals ze openstond voor legaal geaccepteerde en onderwezen theorieën, nu open zal willen staan voor de Vader die haar opwacht en thuisbrengt.

Leo en Leida van Koesveld:
Afgelopen maart zijn wij voor de 3e keer naar Israël geweest om er ruim 5 weken vrijwilligerswerk te doen in Beth Juliana, een verzorgingshuis voor hoofdzakelijk Nederlandse Joden. Leo in de technische dienst en ik op de verpleegafdeling. Heel dankbaar werk. Maar wat eigenlijk nog belangrijker is, zijn de contacten en de gesprekken met de bewoners van het huis zelf. Geestelijk zijn deze bewoners heel goed, maar zij dragen de sporen mee van de onderduik of van de concentratiekampen. Nu deze mensen oud zijn geworden, willen zij vertellen wat zij in de oorlog hebben meegemaakt. Alle bewoners zijn slachtoffer. Kampnummers van Auschwitz op hun arm, een mevrouw uit het Jappenkamp, die helemaal in elkaar krimpt als je haar aanraakt. Bewoners die elkaar in Bergen Belsen hebben ontmoet. Een mevrouw die heel heel langzaam eet, omdat zij in de oorlog haast niets te eten had. Een meneer die als 8 jarige jongen 42! keer ergens anders moest onderduiken. En zoals een mevrouw zei: "De Holocaust draag ik dag en nacht bij mij". Ik ben van mijn hele familie alleen overgebleven". En zo zijn er zoveel verhalen. Ze geven ons zoveel vertrouwen en dat is heel kostbaar maar geestelijk ook zwaar. Wij kunnen alleen stil luisteren, hun hand vastpakken, een arm om hen heen slaan. Een oude Joodse man van 96 zei tegen Leo: "ik ken 4 talen: Duits, Hebreeuws en Engels. En de vierde taal is de taal van het zwijgen. Ik heb geleerd te luisteren". Wat kunnen wij veel van deze mensen leren. Als bewoners vragen: waarom wij komen helpen, dan zeggen wij: "Wij zijn Christenen en wij hebben dezelfde God als jullie. De God van Abraham, Izaak en Jacob is ook onze God".

Wij zijn tot zegen, maar we worden daar zelf zo gezegend. Dankbaar dat we de gezondheid kregen en de geestelijke kracht om naast deze mensen te staan.

Wij mochten zo weer ervaren dat Israel Gods uitverkoren volk is. En dat is Gods genade in ons leven. De directrice nam afscheid van ons en wenste ons een prettige vakantie in Nederland Volgend jaar hopen wij bij leven en welzijn weer te gaan

Joop van Engelenhoven:
In juli 2016 kreeg ik de diagnose alvleesklierkanker, de wereld zakte onder mijn voeten vandaan. De artsen vertelden mij dat ze verwachtten dat ik nog maar enkele maanden te leven had. Ondanks dit bericht geloofde ik in de kracht van God en in gebed. De behandeling startte met 4 zware chemokuren, als deze zouden aanslaan zou ik in aanmerking komen voor een zware operatie. Na deze 4 chemokuren kregen wij in een van de gesprekken met Jaap Hansum het voorstel om een ziekenzalving te ondergaan. Hier heb ik nog wel even over na moeten denken, maar vond dat ik deze kans moest aangrijpen. Voorafgaand aan de ziekenzalving hebben wij als gezin met nog enkele leden van de kerk gesprekken gehad ter voorbereiding. Dit vond ik erg prettig. Op 22 oktober 2016 onderging ik samen met mijn gezin de ziekenzalving. Ik vond dit best heftig aangezien ik niet wist wat er ging gebeuren en het erg spannend vond. Gedurende de ziekenzalving ervaarde ik dat de band met God sterker werd. Op 1 november 2016 onderging ik de zware operatie van 8,5 uur lang. Na de operatie heb ik nog 1,5 dag op de IC gelegen en mocht ik naar een week al naar huis. Dit was iets wat de arts nog niet meegemaakt had. Ik ervaarde dit als de genade van God. Na de operatie bleek dat er nog wel een aantal chemokuren nodig waren om alle kankercellen te doden. Ook tijdens deze chemokuren had ik sterk het gevoel dat God aan mijn zijde was. Op dit moment ben ik kracht aan het opbouwen en ga ik zelfs al enkele uurtjes naar mijn werk. Ik ben erg dankbaar dat ik deze ziekenzalving heb gedaan en het heeft me in het geloof ook sterker gemaakt. Ik voel me zeer gezegend.

Marian Goor:
Wat mij het meest bemoedigd heeft in het afgelopen seizoen is dat ik meer en meer ga zien dat God in mensen werkt. Het is zo gaaf om te zien, dat mensen die niet hard op durfden te bidden toch de stap zetten om in een groepje hardop te bidden. Daarin zie ik echt de Heilige Geest aan het werk. En ook dat twijfelaars durven te gaan staan in de belofte dat God echt van hen houdt. Het heeft me enorm bemoedigd deze dingen bij anderen te zien maar het helpt ook om in mijn eigen leven meer en meer te herkennen dat God aan het werk is in mijn leven. Dingen die me eerst misschien niet eens opvielen of die ik toevallig vond, zie ik nu veel meer als het werk van de Heilige Geest in mijn leven. Heel graag wilde ik groeien in het getuigen van Jezus in mijn leven. En ik merk dat ik ,door mee te doen aan de Bouwstenen bijbelschool, meer vrijheid heb gekregen om dat ook te doen. Ik durf er steeds vaker voor uit te komen dat mijn leven van Christus is en dat ik met Hem wil wandelen met vallen en opstaan. Ik weet dat ik waardevol ben omdat Hij van mij houdt. Ik leer ook meer om te luisteren naar Gods stem en het werk van de tegenstander te ontmaskeren. Pas kwam ik een vrouw tegen waarvan ik wist dat haar dochter ziek was. En ik dacht, zal ik vragen hoe het gaat? Maar onmiddellijk kwam er een gedachte in mij op van: Is zij wel echt haar moeder, weet je het zeker? Ik heb die stem genegeerd en gevraagd hoe het met haar dochter was. Ze was duidelijk blij dat ik er naar vroeg. Haar dochter was echt ernstig ziek. En we konden samen praten over hoe God toch ook in ziekte dichtbij is. Ook bemoedigt het me elke keer weer om samen met anderen te bidden. Soms ben ik onderweg naar een gebedsbijeenkomst en dan vraag ik me af waar we, voor onze gemeente, goed aan doen om voor te bidden. Maar het gebeurt telkens weer, dat ik, door samen voor anderen te bidden, zelf bemoedigd raak en echt God heel dichtbij ervaar. Het bouwt mijn geloofsleven op. God alle eer en lof.

Dick Dorrestijn:
Ik heb daar bij heel sterk de twijfels gehad om te reageren want komt de reactie nu van mijn zelf of is het de gave van de Geest die dit ingeeft om te reageren? Twee jaar Bouwstenen Bijbelschool (BBS): wat heeft dit gebracht, kennis en verbreding, andere inzichten, ruimer denken en minder in hokjes, en wie ben ik nu zelf en dan toch weer die twijfel. Twijfel, waarom kan ik niet zo getuigen als de eigenaar van onze sportschool Wim van Doorn, hij loopt in de stad en spreekt vreemde mensen aan met de vraag of ze Jezus kennen en raakt vervolgens in gesprek. Twijfel, waarom kan ik niet zo zingen, gitaar spelen en getuigen als Kees Kraaienoord en openhartig voor Gods woord uitkomen en verkondigen. Twijfel, waarom vind ik het altijd zo lastig om hard op te kunnen bidden in een groep tijdens de BBS. En dan toch het verlangen te houden om zondags Gods woord te mogen horen tijdens een preek en te mogen zingen in zijn naam, en dan een paar dagen later weer die twijfel.

En dan plots afgelopen zondagavond 11 juni is daar het verhaal over Tony de clown en springen spontaan de tranen in mijn ogen. Ik mis soms zo veel bijbel kennis, ik word zo vaak afgeleid door allerlei gedachten die door mijn hoofd spoken, en met regelmaat luister ik dan een dienst terug en dan valt het kwartje. Ik mag God dienen zoals ik ben, ik kan volledig losgaan in mijn eigen werkplaats en dingen voor andere maken die zij niet kunnen maken, en dan besef ik pas wat voor gaven ik heb en waar ik mee gezegend bent. Ik hoop dat we nog veel van zulke diensten als afgelopen wekend mogen beleven zodat dat ook een inspiratie voor ander mag zijn.

Marry Duim:
Op 21 februari jl is mijn moeder (84) eigenlijk plotseling overleden. Ze werd 2 dagen daarvoor niet goed en we hebben haar naar het ziekenhuis gebracht. Daar is ze opgenomen en zijn er onderzoeken gedaan. Maar al snel ging het slechter en was er weinig contact meer. We zijn maandagnacht een paar uurtjes naar huis gegaan en in die nacht kwam bij mij zo sterk het lied van Sela binnen ; Ik zal er zijn ,en ook steeds weer de aanmoedig om dat voor mijn moeder te zingen! al wist ik niet of ze het nog hoorde. Ik heb dat dinsdag voor haar gezongen en ook samen met mijn zus en broer en met Jan, net voor ze overleed. Dit gaf ons allemaal veel vertrouwen en rust! En konden haar zo zingend bij God brengen! En voel dat als een zegening!

Nu was mijn moeder aangesloten bij de ger. gemeente, en met de begrafenis is er bij de ger gemeente geen plaats voor eigen inbreng,maar hebben we na afloop van de begrafenis toen iedereen weg was met de kinderen en kleinkinderen dit lied bij het graf gezongen. Ik dacht dat ik daar veel moeite mee zou hebben maar heb het met heel mijn hart,heel hard kunnen zingen!! Dit was voor mij en ook voor onze familie tot grote steun, waarvoor ik nog steeds heel dankbaar voor ben en het nog vaak voor haar zing!

Evert van de Top:
Ik liep na vorige zomer tegen mijn grenzen op, zat tegen een burn-out aan en kwam via een gemeentelid bij een christen-coach terecht. Die heeft mijn laten zien dat ik wel erg bezig was om mezelf op te jagen, te bewijzen en lasten op te leggen. Het was eigenlijk nooit echt goed genoeg. Ik zag mezelf als een vrijbuiter maar ontdekte dat ik innerlijk helemaal zo vrij niet was. Deze coach heeft me geleerd om vanuit mijn hart te gaan leven en dat de belangrijkste vraag in mijn leven zou mogen zijn: hoe kijkt God naar mij? In het voorjaar ben ik hard gevallen met mijn mountainbike en kwam ik noodgedwongen thuis te zitten. In die periode raakte ik in gesprek met Ineke Hazeleger, ds. Albert Juffer en ds. Jaap Hansum en inmiddels was ik ook mee gaan doen met de post-refokring. Door de maanden heen heb ik door al deze ervaringen plus de wekelijkse diensten een heel andere levenshouding gekregen. Er is veel meer rust gekomen en mijn ogen en mijn hart zijn steeds meer open gegaan voor wie God wil zijn ook voor mij. Thuis meeluisterend naar de afgelopen belijdenisdienst viel alles op zijn plek toen de belijdenis van Petrus met kracht mijn hart raakte: U bent de Christus de zoon van de levende God. Ik realiseerde me meer dan ooit tevoren dat dat ook echt mijn belijdenis is. Jezus is ook mijn Heer. Ik lees boeken van Henri Nouwen, Tim Keller en anderen, luister heel anders naar de preken en heb met mensen om me heen vaak ook andere gesprekken. Mijn verlangen voor de toekomst is om weer fit te worden en in een gezonde balans te leven. En vooral dat God me vasthoudt en dicht bij Hem. Hoe mijn leven er in de toekomst uit gaat zien weet ik niet. Een ding weet ik wel: wat van belang is is hoe God naar mij kijkt. Hij is de hovenier en weet hoe hij de tuin van mijn leven tot bloei kan brengen. Dat geeft mij rust, ontspanning en veel vertrouwen.