Maak kennis met... Joop Moret

Geschreven door Joop Moret op . Gepost in Maak kennis met

Moret-JoopMaak kennis met Joop Moret

Ik ben in 1939 geboren in Voorschoten en tijdens het uitbreken van de tweede wereldoorlog verhuisden mijn ouders naar Warmond (een dorpje bij Leiden /De Kaag /de bollenstreek). De oorlog heeft vooral als peuter zijn sporen nagelaten. Ik heb leren leven met schaarste.

Zo heb ik nog steeds minstens voor een maand proviand in de kelder van mijn huis, vandaar De Schuilplaats in de wildernis, iedereen mag aanschuiven. In 1965 getrouwd met Riet Vonhof en we kregen 4 kinderen: Ellen (overleden), Ingeborg, Joost en Gerben. Gelukkig wonen zij allemaal dicht in de buurt en persoonlijk geniet ik vooral van mijn kleinkinderen. We wonen nu al 42 jaar aan de Spoorstraat in "De Schuilplaats in de wildernis".

Hoe ben je in de Maranathakerk terecht gekomen?
We kwamen vanuit Ermelo in Lunteren wonen en toen zijn we eerst in de Oude Kerk wezen kijken, wat toch niet in onze lijn lag. Vervolgens zijn we naar de Gereformeerde Kerk en dat was al wat beter. Uiteindelijk naar de Maranathakerk gegaan, waar we ons vooral door ds. Brouwer echt thuis voelden.

Welk historisch moment had je mee willen maken?
Toch wel de val van de Berlijnse Muur. Ik kwam daar heel veel met studenten van wat nu de CHE is, ook in het oosten van de stad, maar toen de muur viel was ik er niet bij en dat vond ik toch echt jammer. Ik heb het wel vol belangstelling op TV gevolgd.

Hoe ziet je ideale dag eruit?
De ideale dag is toch wel als ik iets kan betekenen voor mijn medemens. Dat zit dwars door mijn hele leven heen. Waar nood is ga je heen. Zo begeleid ik een Syrisch gezin. Maar ook de kleinkinderen. Vooral nu ik met pensioen ben. Voor mijn kleinkinderen doe ik alles. Ik probeer een paar keer per jaar een opa-dag te houden waarop ik speciale aandacht aan één van de kleinkinderen besteed (dagje uit).

Waar zou je heel graag beter in willen worden?
In meer rust in de tent. Ik pak alles aan, ik kan geen nee zeggen. En dan zeggen anderen: doe eens een beetje rustig aan. Ondertussen ben ik alweer met het volgende bezig.

Waar kun je om huilen?
Voordat ik op de CHE werkte heb ik gewerkt voor justitie met kleine boefjes. Als dan op de zondagen de ouders hun kinderen mochten bezoeken en van de 12 kwamen er 5 niet opdagen, dan voelde ik: deze kinderen zijn als het ware uit het leven gezet. Ze deugden niet op straat, niet in het gezin en niet op school. En kom niet aan een kind! Ik kan er niet tegen. Onrechtvaardigheid, ik kan er nog steeds niet tegen. Daar kan ik om huilen.

Welk boek zou jij aanbevelen en waarom?
Ik ben niet echt een boekenlezer, dat doet Rietje voor me. Maar het mooiste boek wat ik ooit gelezen heb is: De Stoel van God. In dit boek worstelt een kinderarts met het dilemma: hoe moet ik me naar mezelf toe en misschien ook wel naar boven verantwoorden en ook naar dit kind. Mag ik dit kind in leven laten met dergelijke ernstige problemen zonder hoop op maar enige verbetering.

Met welke Bijbelse figuur zou je wel eens een gesprek willen hebben?
Ik denk met Job. Ik herken in zijn leven zoveel elementen waar ik zelf ook mee geworsteld heb. En ik heb ook mensen in mijn leven nodig die me dan weer een duwtje geven om eruit te komen. Net zoals die 4 mannen die hun vriend via het dak laten zakken en hem voor Jezus brengen.

Je mag een lied opgeven voor zondag. Wat wordt het?
Daar hoef ik niet lang over na te denken, alleen weet ik niet waar het staat. (vervolgens begint Joop uit volle borst te zingen:) Als een vriend wil ik je dragen, alle dagen, Ik zal er zijn. (via youtube komen we er samen uit).

Hartelijk bedankt voor je openheid, Joop!

 

 

Meer artikelen...