Aangename kennis Jacques en Soretha

door Fred Takken

Er was veel geduld voor nodig maar na lang wachten heeft onze gemeente weer een eigen predikant. Op zondag 20 september jl. waren we er getuige van hoe ds. Jacques Steenkamp uit Stellenbosch (Zuid-Afrika) intrede deed in een dienst die geleid werd door onze consulent ds. Cees Hendriks uit Ede. Er waren woorden van welkom door de voorzitter van onze kerkenraad Vera Hogewoning en door zijn toekomstig collega kerkelijk werker Cock Kroon. Namens de gemeente Ede werd ds. Steenkamp toegesproken door burgemeester René Verhulst en ook vanuit onze zustergemeente in Beiroet klonk er een warm welkom door in de woorden van ds. Hagop.

Centraal in zijn intredepreek stond het tekstgedeelte uit Johannes 15 waarin Jezus spreekt over de verbondenheid van de wijnstok en de ranken. Reden om in de inleiding op zijn preek zijn toehoorders in gedachten mee te nemen naar de plaats waar hij en zijn vrouw Soretha vandaan komen, het beroemde wijngebied van de Zuid-Afrikaanse Weskaap. ‘Het was een geweldig voorrecht om in dat deel van Zuid-Afrika te mogen wonen en werken, vooral vanwege de prachtige natuur. De wijnbouw heeft me veel over het leven geleerd. Het heeft me geduld geleerd. Het leerde me het landschap te waarderen. Ik heb ook van boeren en wijnmakers geleerd waarom het nodig is om hun wijnstokken te snoeien en waarom ze goed voor hun wijnstokken moeten zorgen’.

‘Zo’, aldus Jacques, ‘wil ik ook aan u als Maranathagemeente toegewijd zijn omdat ik onvoorwaardelijk geloof en vertrouw dat Gods leiding en zorg Soretha en mij vanuit ons huis in Zuid-Afrika naar de pastorie in Lunteren hebben gebracht’.

Jacques Steenkamp werd op 22 februari 1972 geboren in Pretoria waar zijn vader huisarts was. Hij heeft nog twee broers die beiden in Pretoria wonen en een zus die woonachtig is in Vancouver, Canada. Jacques en Soretha hebben drie kinderen die vanwege hun studies in Zuid-Afrika zijn blijven wonen. Noodgedwongen moesten ook de hond Noedel en de poes Isabella in Zuid-Afrika achterblijven.

Onze gemeente was na het vertrek van ds. Jaap Hansum sinds begin 2019 vacant. In oktober van dat jaar legde de beroepingscommissie het eerste contact met Jacques Steenkamp. Na diverse verkennende gesprekken kwamen hij en Soretha eind januari van dit jaar voor een aantal weken naar Nederland. Er vond een kennismakingsbijeenkomst plaats met onze gemeente en op zondag 26 januari ging Jacques voor in een dienst die ook door zijn kinderen in Zuid-Afrika kon worden gevolgd. In een groet aan hen klonk het diepe besef door hoe ver Zuid-Afrika en Lunteren op dat moment van elkaar verwijderd waren, maar: ‘al is ons ver van mekaar, aanbid ons toch dieselfde God’.

Na de middelbare school begon Jacques in 1990 aan de universiteit van Pretoria aan een studie geologie. Als de dag van gisteren herinnert hij zich hoe al in dat eerste studiejaar op een zondag in de kerk bij hem de gedachte opkwam om predikant te worden. Na met een vriend daarover gesproken te hebben trok hij de stoute schoenen aan om deze wens aan zijn vader voor te leggen in de verwachting dat deze niet gauw zou instemmen met het finanacieren van een andere studie en hij daarmee een goede reden zou hebben om zijn ‘roeping’ met uitdagingen als Grieks en Hebreeuws te ontlopen.

Maar het pakte zo heel anders uit en terugblikkend op dat keerpunt in zijn leven zei Jacques daar in het dankwoord van zijn intredepreek het volgende over: ‘mijn overleden vader zorgde er geduldig voor dat zijn jongste zoon theologie ging studeren. Zijn hulp gaf mijn roeping en mijn toekomst vleugels. Daar zal ik hem eeuwig dankbaar voor zijn’.

Na zijn studie theologie in Pretoria werd hij in 1998 op zijn verjaardag bevestigd als co-predikant van de Nederduits Gereformeerde Kerk in Alberton Wes, een gemeente aan de oostrand van Johannesburg, met een schitterende zandstenen kerk die een replica is van de beroemde St. Martins-in-the-Fields aan Trafalgar Square in Londen.

In 2002 kreeg Jacques een beroep van de Nederduits Gereformeerde Kerk in Warmbad, een agrarische gemeenschap op zo’n 100 km. boven Pretoria. Gedurende de periode in Warmbad raakte hij ook betrokken bij een kleine gemeente in Francistown in Botswana waar hij van tijd tot tijd heen reisde om daar te preken en pastoraal werk te verrichten.

Zeven jaar later in 2009 vertrok het gezin Steenkamp naar Stellenbosch in het zuidwesten van Zuid-Afrika, niet ver van Kaapstad, waar de Nederduits Gereformeerde Kerk naast vele andere kerkgenootschappen maar liefst 6 kerkgebouwen telt. Veel Nederlandse wijnliefhebbers kennen Stellenbosch als het mekka van de Kaapse Wijnlanden, al is de stad ook bekend als universiteitsstad en vestiging van enkele van de grootste bedrijven die Zuid-Afrika kent.

Gedurende zijn ambtsperiode in Stellenbosch nam Jacques ook deel aan het uitwisselingsprogramma van de Zebra Stichting waardoor hij in 2010 voor het eerst in contact kwam met de PKN in Nederland en hier ook enkele weken verbleef. Daarnaast begeleidde hij theologiestudenten aan de universiteit van Stellenbosch als onderdeel van de praktische training in hun laatste studiejaar.

De laatste student, de Nederlandse Almatine Leene, werd uiteindelijk in Stellenbosch ook een collega. Heel bijzonder is dat zij als eerste vrouwelijke predikant in de Vrijgemaakt Gereformeerde Kerk is toegelaten en onlangs ook een beroep naar Nederland heeft aangenomen in Hattem-Noord.

Maandag 7 september jl. arriveerden Jacques en Soretha met een repatriëringsvlucht van de KLM uit Kaapstad in Nederland om aansluitend tien dagen in quarantaine te gaan in een B&B in Odijk.

En eindelijk op woensdag 23 september arriveerde, na een zeereis van zes weken, de zeecontainer met alle huisraad van de familie Steenkamp op ons kerkplein. Daar in de pastorie begint nu een tijd van wennen in Nederland en wennen in Lunteren, wennen aan een nieuw thuis, nieuwe gezichten, het Hollandse weer, de uitdagingen van het winterwerk en bovenal die zo moeilijke Nederlandse taal. Al lijkt het Afrikaans zo verraderlijk veel op het Nederlands, zelfs voor een ijverige predikant uit Zuid-Afrika, die zich al maandenlang op de Nederlandse taal heeft gestort, blijven er nog dagelijks vraagtekens. Hun kruiptrekker is hier een tractor, hun skyfie is hier patat, hun reukweerder een deodorant, hun skuifspeld een paperclip en hun krambinder een nietmachine. En wie dan nog bedenkt dat het Afrikaans geen ‘ch en ‘z’ in het alfabet kent, die beseft eens te meer dat woorden als zacht, zocht, schepping en Scheveningen grote struikelblokken kunnen zijn.

Maar aan de Nederlandse taal wordt achter de schermen nog hard gewerkt. En ook die berg zal Jacques ongetwijfeld weten te bedwingen want zoals men in Zuid-Afrika zegt: ‘een olifant eet je hapje voor hapje.’

Het is te hopen dat Jacques en Soretha als nieuw domineesechtpaar zich snel een plekje zullen weten te verwerven binnen onze Maranathagemeente en in onze Lunterse dorpsgemeenschap. Maar laten we hen ook in ons hart sluiten want ook ‘ons aanbid dieselfde God.’ En mocht u hen binnenkort voor het eerst ontmoeten, in Zuid-Afrika zegt men: ‘aangename kennis’ of ‘bly te kenne’.

Deel deze pagina met anderen!

© 2020 Alle rechten voorbehouden​

Gemaakt met ❤ door Wim & Rogine​