“Jezus dan zei opnieuw tegen hen: Vrede zij u. Zoals de Vader Mij gezonden heeft, zend Ik ook u. En nadat Hij dit gezegd had, blies Hij op hen en zei tegen hen: Ontvang de Heilige Geest. “ Johannes 20:21.22
Adem in ons, Heilige Geest…
Blazen op zijn discipelen- dat is wat de Levende Heer doet wanneer hij in de kring komt van de bange leerlingen, aan de avond van die verwarrende eerste Paasdag; wat een wonderlijke ervaring moet dat zijn geweest! Jezus blaast op hen: ”Ontvang de Heilige Geest”.
In de allereerste woorden van Genesis komen we de Heilige Geest tegen als Adem van God. De Geest van God zweefde, broedde op de wateren toen nog alles woest en leeg was. En het woord voor Geest, Ruach, betekent tegelijk ook ‘Adem’. Wanneer je het uitspreekt klinkt het werkelijk als adem, als wind: ‘Roe-ach…Roe-ach…’, fluister het maar eens voor jezelf. De woeste duisternis van de oervloed werd beademd en kwam tot leven.
En later in het scheppingsproces, toen God de eerste mens had geboetseerd van klei, van leem, komt die mens, Adam, tot leven wanneer hem het leven ingeblazen wordt. ‘Door Uw adem is alles geschapen’, zegt psalm 104, de psalm die in de kerkelijke liturgie met Pinksteren gezongen wordt. Levend maken: Wat dood is, wat geen leven in zich draagt, dat brengt de Geest tot leven. Dat precies is het werk van de Heilige Geest, ooit bij het allereerste begin en later, in de kring van de discipelen en nog steeds, in uw en in mijn leven. De Geest, ‘die Heer is en levend maakt’, zo zegt de oude belijdenis van Nicea het kernachtig. Het is de Geest die uitgaat van de Vader en van de Zoon, Jezus Christus. Jezus Christus heeft de dood overwonnen en heeft die Geest verworven en deelt op deze dag van de opstanding zijn Geest met de discipelen. Hij blaast Zijn Geest op de discipelen.
Nu was dat ook wel nodig in de kring van de leerlingen, want de schrik, het trauma zat er goed in. Jezus , hun Heer, was verraden door een medeleerling, gevangen genomen, gefolterd, gemarteld en geslagen, ter dood gebracht. Ze hadden het allemaal gezien en beleefd. Het was nog maar een paar dagen geleden en de wereld zag er voor hen ineens heel anders uit. En hoewel het graf leeg is lijken ze nog niet echt doordrongen van Zijn opstanding. Ze zijn vooral bang, hun deur zit potdicht.
En dan ineens komt Jezus, midden in hun kring. ‘Vrede’ klinkt het twee maal, het is echt waar! Ze worden van bange discipelen geroepen en benoemd tot apostelen van de bevrijdende boodschap van Jezus; ze worden gezonden om erop uit te gaan. Jezus blaast op hen en ze ontvangen de Heilige Geest. Het wordt Pinksteren op deze allereerste Paasdag. Deze ontmoeting met Jezus verandert hen, ze worden in een àndere werkelijkheid getrokken. Wanneer Jezus naar Zijn Vader gaat bidden ze en wachten ze op God. Dan, op het Pinksterfeest gaat de sluis van het hemelse heil open, worden ze vervuld en stroomt de zegen in hen, door hen, komen ze in beweging met de boodschap van vergeving van de zonden, van verzoening, van een nieuw begin dat mogelijk is door kruis en opstanding van Jezus. Vrijmoedig spreken ze over de grote daden van God.
In de laatste kloosterretraite zongen we ons verlangen, een gebed om de levendmakende Geest. Vanuit de stilte klonk ons zingend bidden, ons diepe verlangen: ‘Adem in ons, Heilige Geest’ (Taizé). Zo dichtbij, zo nabij, één met ons wil God aanwezig zijn in ons. Hij ademt in ons, adem van onze adem. ‘Die zelfs de adem schiep waarmee Hij wordt geprezen…’ En wij, wij zongen ons Pinksterlied:
Heer, raak mij aan met uw adem ,
reik mij uw stralend licht,
wijs mij nieuwe wegen,
geef op uw waarheid zicht.
Raak met uw adem mijn onrust
tot ik de rust hervind.
Al mijn wonden heelt Gij:
Gij ziet in mij uw kind.
Wees ook de Geest die mij aanvuurt
en al mijn twijfels bant.
Als geroepen kom ik:
mijn tijd is in uw hand.
Kom en doorstraal mijn dagen,
Geest van God uitgegaan,
die mijn ogen opent
voor wie nu naast mij staan.
Heer, raak ons aan met uw adem,
geef ons een vergezicht!
Draag ons op uw vleugels,
zegen ons met uw licht!
(Nieuwe Liedboek nr. 695)
Afbeelding bij de meditatie: “The Great Commission” by Nalini Jayasuriya.