Maak kennis met: Cock Kroon

'Je gaat ontdekken hoe belangrijk het is dat we elkaar zien’

In 2017 stelde jij je voor het in kerkblad en zei veel zin te hebben in je taak, hoe is het nu?

Dat is nog steeds zo, ik heb het erg naar mijn zin in de MK. Het is nooit rustig, er is veel verschil in geloofsbeleving, maar dat vind ik juist mooi; daar mee omgaan en verbinden. Hiervoor werkte ik in een aantal kerkwijken in Ede tegelijk. Je zou denken dat het hier rustiger en overzichtelijker is, maar dat is het juist niet; o.a. omdat ik nu meer betrokken ben bij de kerkenraad, vaker voorga en dichter bij de mensen sta. Het is intiemer, hier heb ik meer een band op kunnen bouwen.

Waarom ben je geen Dominee?

Ja, die vraag krijg ik vaak…in de praktijk doe ik in principe het werk dat een dominee ook doet, maar wat mij weerhoudt is het idee om iedere zondag voor te moeten/mogen gaan in je eigen gemeente. En hoewel ik preken en voorgaan heel fijn vindt, zou ik dat niet iedere zondag willen. Ik zou er op maandagochtend al over gaan nadenken. En als ik dan plots een rouwdienst moet leiden, de Bijbelstudie voorbereiden enz…nee, die druk zou mij wat benauwen. Een predikant heeft ook een taak op het gebied van beleid en dat betekent o.a. meer vergaderen. En ik ben niet zo’n vergadermens, ben meer een mensenmens. Ik houd van het gesprek van hart tot hart, daar krijg ik energie van. In zekere zin heb ik nu ook enige vrijheid om mijn eigen agenda in te delen met rond de vaste afspraken.

Hoe kijk jij terug op het afgelopen kerkelijk jaar, er kwam veel op je af.

Het was heel ‘gezond’ om te zien dat het gemeente-zijn niet staat of valt met de dominee. Allereerst waren daar de kerkenraad en de vele vrijwilligers, fantastische teams die veel opvingen! Voor mijzelf was het -als aanspreekpunt voor het Pastoraat- ook een heel erg druk jaar, met veel aangrijpende uitvaarten die er best inhakten.

En wat betreft de coronatijd waar we nu in zitten?

Toen het nieuwsbericht kwam dat ook de kerken dichtgingen, dacht ik ; ‘nu is mijn agenda leeg’. Maar het werd anders; vergaderen via Zoom (een kunst, maar je moet wel), heel veel bellen en na gaan denken hoe we elkaar kunnen blijven ontmoeten. Huwelijken werden uitgesteld, begrafenissen aangepast met heel weinig aanwezigen. Hoewel intiem, deed het me ook iets als ik zo’n klein clubje nabestaanden bijna eenzaam zag zijn. Maar wat deze tijd me ook bracht; mensen vertelden dat ze bij de avondmaalsdienst achter hun scherm voor het eerst avondmaal gevierd hebben! Echt, dan zit ik fluitend op mijn fiets, zo mooi! Ik zag de kracht van het kleine en hoe belangrijk de ontmoeting is. In de zomer zijn we bij deelnemers in de tuin weer samen gaan komen voor de Bijbelstudie en kon ik de één op één bezoeken weer oppakken. Heel fijn, want elkaar in de ogen kijken maakt het gesprek wel makkelijker. Gelukkig zijn er nu weer kerkdiensten, ik begrijp het als mensen wegblijven vanwege gezondheidsrisico, maar anders heb ik er wel moeite mee. Je gaat ontdekken hoe belangrijk het is dat we elkaar zien!

Hoe houd je het vol?

Ik merk dat wanneer ik ‘bezuinig’ op het voeden van mijn geestelijk leven, ga ‘opdrogen’ en daar geen fijner mens van wordt. Net als in een relatie, komt er dan verwijdering en ruimte voor andere invloeden. Daarom is het voor mij heel belangrijk om (uit de Bijbel) te blijven lezen, te bidden, een Podcast beluisteren en zelf kerkganger te blijven. Het gevaar van deze digitale tijd is dat alles altijd dóórgaat. Op zondag zet ik mijn app bewust uit en check alleen mn telefoon om te zien of er gebeld is. Racefietsen vind ik heerlijk! Niet jakkeren, maar tijdens een rit van zo’n 80 kilometer geniet ik van de omgeving, krijg ik m’n hoofd leeg en doe nieuwe ideeën of inzichten op. Thuisgekomen, schrijf ik dat op. Nu we een druk gezin hebben, merk ik dat het wat lastiger is, maar ik heb ook goede vrienden en zwagers waar ik fijn mee kan sparren.

Maak jij wel eens een wonder mee?

Hoe ik hier kan leven, ontspannen, werken…het zijn de ‘gewone dingen’, die eigenlijk wonderlijk zijn, zeker als je ze wegzet op wereldschaal. Ook een kerkelijk werker heeft geen antwoord op de vraag waarom de één alles voor het grijpen heeft en een ander, die schreeuwt naar de hemel, niet. In mijn werk ervaar ik geregeld echt dat ik geleid wordt. Zoals laatst, toen ik bedacht dat ik iemand wilde bellen, maar toch besloot om er de volgende dag naar toe te gaan. Daar aangekomen was men heel verbaasd en zei; ‘Je komt echt als geroepen!’ Het gebeurt ook wel dat ik een lied aanrijk, waar iemand op dat moment bijzonder door geraakt blijkt te zijn. Ja, het is een wonderlijk om te ervaren dat ik soms een instrument mag zijn.

Wat voor vader en echtgenoot ben je?

Even thuis navraag gedaan hoor. Mijn vrouw zegt dat ik graag dingen samen doe. Dat klopt en ook al werken we ieder op onze eigen plek in huis, ik houd van haar nabijheid, samen op pad gaan en iets ondernemen.

En wat voor vader ik ben?

De oudste kinderen zeggen ‘Oh, prima…gewoon’, dus daar kom ik goed van af, haha! Nu ze ouder worden ben ik wel wat kritischer naar hen en kan soms moeilijk mijn mond houden, gelukkig is mijn vrouw geduldiger en afwachtender. Voor de jongste twee ben ik meer een doener en grapjesmaker, ik kom vaak met ideeën, die ik niet altijd uitvoer. Ze zijn er heel goed in om me daar aan te blijven herinneren!

Wat zou je graag doen maar heb je nooit gedaan?

Ondanks m’n hoogtevrees, zou ik wel eens een ballonvaart willen maken. En leren motorrijden…maarre, wellicht heeft dat mijn leeftijd te maken? Of naar Rome fietsen; het onderweg zijn, ontdekken en afzien; soort ‘bloed, zweet en tranen’ tocht. Tja, sommige dingen moet je eigenlijk gewoon gaan doen of plannen, anders komt er niets van. Misschien moet ik eerst maar eens een fietstocht naar Parijs gaan maken, dat is al ver genoeg.

Van wie heb je veel geleerd?

Wat mijn werk betreft; Wijnand Sonnenberg. Hij zei me; ‘wees nauw voor jezelf en ruim voor een ander’. Daar heb ik veel aan gehad, zeker in de omgang met mensen en ingewikkelde situaties. Ik leer ook veel van jongeren; het enthousiasme, de onbevangenheid, de kansen en uitdagingen die zij zien. Dat jeugdige enthousiasme zie ik ook wel bij mensen op hoge leeftijd, dat is zo mooi…hoe zij betrokken blijven en in mogelijkheden blijven denken! Zo zou ik ook wel oud willen worden.

Heb je een goede tip voor de familie Steenkamp?

Ja, dezelfde als Ds. Biesbroek mij gaf toen ik in Ede als kerkelijk werker begon; ‘Je moet starten in z’n één’. Dat is mij altijd bijgebleven! Het betekent; stort je niet overal in en haal niet direct alles in huis. Dat klinkt misschien vervelend, maar het gaat er om, dat je allereerst voor jezelf een veilige ruimte moet hebben en vervolgens bewaren, zeker als je woonhuis gekoppeld is aan je kerk. Denk goed na over wat je wilt en ga van Lunteren houden! Dat ben ik ook gaan doen en dan is het er heel prettig werken!

Janneke van de Kaa