Maak kennis met: Gijsbert Duijzer

‘Recht voor z'n raap’

Even voorstellen

Mijn naam is Gijsbert Duijzer, ik ben 35 jaar en ik ben getrouwd met Margreet en samen hebben wij 4 jongens (Dirk (10), Sam (9), Ben (6) en Tom (4). Wij zijn anderhalf jaar geleden vanuit Ede Zuid naar de Hessenweg 61 verhuist. Na een half jaar verbouwen wonen wij daar met veel plezier. Ik werk bij Deloitte in Amsterdam als financieel adviseur. Sinds afgelopen zomer ben ik jeugdouderling geworden in de kerk wat ik met veel plezier doe.

Wat spreekt jou aan in de Maranathakerk?

De mensen, de samenstelling van de gemeente, de mix tussen jong en oud. Ook de verschillende stromingen binnen de gemeente. Ik kom zelf uit een gereformeerde bondsachtergrond, daar herken ik elementen van, maar ook de evangelische kant wordt belicht en die mix past beter bij ons. Wat mij ook erg aanspreekt is hoe er aandacht wordt besteed aan de vertaling van geloof naar wat je er in de dagelijkse praktijk mee kunt.

Wat is jouw favoriete Bijbelverhaal en waarom?

Niet zozeer een Bijbelverhaal maar meer het boek Micha, waarin Micha in zijn eenvoud instructies geeft hoe je als mens zou moeten leven: “goed doen, trouw te betrachten en nederig de weg gaan van je God”. Niet ingewikkeld doen, maar recht voor z’n raap, dat past ook wel bij mij.

Als Jezus ineens voor je deur zou staan, wat zou je Hem willen vragen?

Of hij zou komen eten. In de bijbel vindt ik dat toch de meest bijzondere momenten wanneer Jezus met mensen aan tafel gaat, dan gebeurt er altijd iets bijzonders.

Op welke plek kom je tot rust?

Thuis, op de boerderij, daar hoef ik niet lang over na te denken. Met m’n gezin, met de jongens. Daar ben ik lekker bezig in de tuin, met mijn beesten, een beetje sleutelen aan de trekker, in de moestuin werken. Dat is dè manier om tot rust te komen na een drukke week waarin ik vooral met m’n hoofd bezig ben. Maar ik werk dan zo’n dag gewoon ook keihard met soms daarna behoorlijke spierpijn.

Met welke eigenschap heeft God je royaal bedeeld?

In ieder geval niet met geduld…. Ik denk toch wel met het vermogen om in complexe situaties een uitweg te vinden. Als het spannend wordt en de stress slaat toe in bepaalde situaties, dan bloei ik op. En dat kan thuis zijn, maar ook elders. Zoals bijvoorbeeld op mijn werk, ik werk vooral voor grote bedrijven, en als die in financiële problemen zijn dan mag ik opdraven.

Wat is je lekkerste filemuziek?

Dat wisselt een beetje, hangt ook een beetje van m’n stemming af. Het ene moment kan dat Sela zijn maar een andere keer vind ik het ook heerlijk om naar Toto te luisteren. Soms, als ik een hele drukke dag voor me heb, zet ik de radio helemaal niet aan. Dan bereid ik in alle rust m’n dag voor en werk ik toe naar alles wat me te wachten staat.

Wat heb je nog nooit gedaan en zou je toch graag ooit eens willen doen?

De Elfstedentocht schaatsen. Ik ben een redelijke schaatser, maar als ik zou weten wanneer die kwam, dan ging ik er voor trainen, absoluut. Een aantal jaren geleden, toen de jongens nog iets kleiner waren, tijdens een vorstperiode, heb ik “ijsvrij” genomen van mijn werk, de jongens naar mijn ouders gebracht en samen met Margreet een toertocht geschaatst, fantastisch, het ultieme geluksmoment. De Elfstedentocht is dan wel andere koek, maar dat lijkt me zo ontzettend gaaf!

Met welk bekend persoon zou je wel eens een dagje willen ruilen?

Eigenlijk met niemand. Ik ben tevreden met mijn eigen leven en de mensen om mij heen.

Je mag zondag in de kerk een lied opgeven, wat wordt het?

Ik zou er zo een aantal kunnen noemen, maar ik heb er niet één waarvan ik zeg, die vind ik altijd mooi. Hangt ook heel erg af van het moment, het moet passen bij waar je mee bezig bent. En dan kan zo’n lied precies goed vallen. Maar bijvoorbeeld:” Al zou de vijgenboom niet bloeien…” (Op Toonhoogte 173) vind ik een heel mooi lied.