Maak kennis met: Jan Hardeman

‘Wij hebben God nooit de schuld gegeven van alles wat ons overkwam’

Even voorstellen…

Jan Hardeman (1986) getrouwd met Edith en vader van Sylvie (10 mnd).

Wie ben je en hoe kwam je in de Maranathakerk terecht?

Ik zit in de eierenhandel, doe de inkoop bij pluimveehouders en verkoop aan supermarkten. Mijn ouders hadden kippenstallen, dus ik ben er in opgegroeid. Zij waren lid van de PKN in Ederveen en daar kerkten wij. Edith is niet gelovig opgevoed en samen zijn we op zoek gegaan naar een kerk die bij ons beide paste. Zo kwamen wij begin 2015 in de MK terecht en trouwden er dat jaar. Daarna hebben wij meer hoogtepunten in de kerk meegemaakt; belijdenis, eerste keer deelnemen aan het avondmaal en doop van ons kind. Voorafgaand aan deze belangrijke gebeurtenissen volgden we heel mooie avonden, daar hebben we samen veel geleerd.

Wat voor kind was je?

Dat heb ik even aan m’n moeder gevraagd en zij zegt dat ik lief, makkelijk en sociaal was, maar ook wel neerslachtig en snel uit het veld geslagen. Best apart dat ik me als volwassene helemaal niet meer herken in dat laatste, want ik ben nu nooit neerslachtig en zie overal het positieve van in.

Van wie heb je veel geleerd?

Mijn ouders, zij leerden me open en eerlijk te zijn, neutraal het gesprek met anderen aan te gaan en positief in het leven te staan. We zijn als familie door diepe dalen gegaan. Zo was mijn vader eens betrokken bij een dodelijk ongeval, is zijn bedrijf vroeger afgebrand en kwam er daarna vogelgriep, waardoor het hele bedrijf geruimd moest worden. Ikzelf heb een zeer ernstig ongeluk meegemaakt waarbij ook doden vielen. Een aantal jaren later kwam de fipronil -affaire waardoor er miljoenen eieren vernietigd moesten worden; dat was een grote klap voor het bedrijf. Vervolgens brandde vorig jaar m’n vaders’ boerderij af. Afgelopen januari kregen we te horen dat hij ernstig ziek was en in augustus jl. is hij op 59 jarige leeftijd overleden. Mijn moeder, zusjes en ik hebben tot het laatst toe bij hem kunnen zijn, dat heeft ons nog meer met elkaar verbonden dan we al waren. M’n pa was nooit zo’n prater over het geloof, maar op zijn ziekbed werd hij dat wel en dat hebben we echt als een stukje genadetijd ervaren; hij vond het moeilijk om ons achter te laten, maar was klaar om te sterven. Hoewel we van huis uit geen liederen kenden (daar maakten we kennis mee in de MK) konden we nu samen genieten van het luisteren naar liederen als ‘Houd vol’; ontroerend mooi was dat. Natuurlijk moet ik hem al jong missen en komt er nu ook veel zakelijke verantwoording op mij af, maar ik ben ook heel dankbaar voor de goede jaren die we hadden en alle liefde die hij gaf.

Wat wil je aan je eigen kinderen doorgeven?

Datgene wat mij ook geleerd is; blijf ondanks alles wat er gebeurt, vertrouwen op God. Laat je niet uit het veld slaan, het komt goed.

Wat is jouw ontspanning?

Motorrijden, ik ben lid van een club, we maken samen tochten. Een wens van mij is om een keer naar het Isle of man motorcircuit in Engeland gaan.

Is er een keerpunt in je leven geweest?

Zolang ik bij mijn ouders woonde ging ik met hen mee naar de kerk, maar ik deed verder gewoon waar ik zin in had, ‘serieus’ met God gaan leven leek mij iets voor later. Maar dat moment kwam veel eerder toen 8 jaar geleden een auto met 4 jongeren op de verkeerde weghelft reed en onder mijn tractor terecht kwam. Het was een groot drama, twee van hen waren op slag dood, het leven van veel betrokkenen en ook het mijne stond totaal op zijn kop. Eerst was ik heel boos op God, totdat ik meer en meer begon te beseffen dat ook mijn leven in één klap voorbij zou kunnen zijn! Vanaf dat moment wilde ik God echt in mijn leven gaan betrekken, bij wie kon ik anders terecht? Mijn zoektocht naar Hem begon en heb ik Hem gevonden.

Welk Bijbelfiguur spreekt jou aan?

Job. Ondanks de beproevingen bleef hij op God vertrouwen en twijfelde niet aan Zijn goedheid en liefde, terwijl zijn vrienden zeiden dat het een straf van God was. (lachend; zulke vrienden heb ik niet hoor).

Welke dag zou jij wel over willen doen?

Onze trouwdag in 2015, onze familie was compleet met mijn opa, oma en vader erbij. Drie belangrijke mensen in mijn leven die er nu niet meer zijn.

Hoe ben jij betrokken bij de MK?

Sinds kort ben ik diaconaal werker, met als taak de ZWO. Ik ben ook vaste bezoeker van de MAN UNITED avonden, dat is echt genieten met elkaar. De MK is een samenleving van heel diverse mensen, dat vind ik mooi, er is echt contact en aandacht voor elkaar. Er worden activiteiten georganiseerd voor iedereen en met name de aandacht voor de kinderen in de gemeente vind ik heel fijn, dat heb ik vroeger zelf gemist.

We zijn nog vacant, wat voor predikant wens jij voor onze gemeente?

Een die zich in kan leven in de diverse achtergronden van de mensen, die begrijpelijke taal voor jong en oud spreekt en ons mooie psalmen en liederen laat zingen.