Maak kennis met: Kees & Mariëlle Verkerk

Kees en Mariëlle Verkerk (beide 42)
Kees en Mariëlle hebben na hun trouwen eerst vijf jaar in Ede gewoond. Sinds 10 jaar wonen ze met hun drie kinderen, Lynn (12), Casey (11) en May (9) op Spoorwiel met enorm veel plezier.

Op welke manier zijn jullie betrokken bij de Maranathakerk?
Kees komt uit Veenendaal en Mariëlle uit Lunteren. Ook al woonden we in Ede, we hebben altijd bewust gekerkt in de Maranathakerk. Wij voelen ons hier thuis. Ook voor ons trouwen kerkten we al in de MK. Mariëlle vertelt, “ik heb 10 jaar bij het kindernevendienst -team gezeten. Het is belangrijk dat kinderen de kerkdienst op hun eigen niveau meemaken en de verhalen uitgelegd krijgen.”

Door ons gezin zijn we ook bewust bezig met ons geloof en onze band met de Heer is daardoor gegroeid.  We zijn daarin veranderd, we ervaren God nu meer en meer, we willen Zijn stem en die van Jezus verstaan. Samen met God gaan we onze weg, wij zoeken naar zijn wens in hoe wij met ons gezin het beste kunnen leven. Eigenlijk kan je wel zeggen dat we beiden een warme relatie met God onderhouden.

Samen zijn we wijkouderling van wijk 2. Doordat we dit samen doen is het mooi dat we er ook over kunnen praten en samen voor mensen kunnen bidden / van betekenis kunnen zijn. Ook al denken we over veel dingen hetzelfde, toch zijn we verschillend en vullen we elkaar bij deze taak mooi aan.

Wie is Jezus voor jullie?
Wij bidden samen met onze kinderen en ook ieder voor zich. Daarbij richten wij ons naar God. Maar juist de verhalen van Jezus zijn onze inspiratie voor het leven. Wij hebben ieder op een andere manier en een ander moment ook een heel persoonlijke ervaring met Jezus gehad.

Kees maakte dit mee tijdens een kloosterweekend. Kees vertelt hoe hij Jezus fysiek ervaarde, het was werkelijk dat Jezus voor me stond in het hier en nu tijdens een wandeling werd ik letterlijk stil gezet. Het was een enorm emotionele ervaring en tegelijkertijd een gevoel van geruststelling.

Mariëlle heeft haar persoonlijke ervaring jaren later tijdens een gemeente groei groep avond thuis. Ze vertelt nog heel bewogen: “Het was een avond waar toevallig niet iedereen kon en we samen met één vriend toch zo’n avond gehouden hebben. We luisterden naar het lied ‘What a beautiful name’, en opeens was het of Jezus persoonlijk mij toesprak en mij uitnodigde voor het avondmaal de komende zondag.  Ik kon eindelijk echt accepteren dat Jezus ook voor mij gestorven is. Wat een emotionele ervaring was dat! Ik had alleen nog geen belijdenis gedaan. Hoe moest dat nu? We overlegden met Ds. Hansum wat te doen. Aangezien ik door deze aanmoediging van Jezus, zeker de intentie had om belijdenis van mijn geloof te doen heb ik die zondag het avondmaal meegevierd. Zo geweldig was dat!

Is het van belang voor jullie om eerst belijdenis te hebben gedaan?
Nee, ik wil niet dat je iemand mag uitsluiten van het avondmaal als je geen belijdenis hebt gedaan, maar ik persoonlijk vind het wel een logisch vervolg, zegt Mariëlle. Het is iets heel bijzonders, je doet het niet zomaar.

Gaan jullie ook wel eens een keertje niet naar het avondmaal?
Wij gaan graag naar het avondmaal en proberen dan ook geen avondmaalsdienst over te slaan. We willen allebei graag aan tafel met de Heer. Tijdens de lockdown periode deden we ook thuis mee, we zaten dan hier met een stukje brood en een sapje. Dat was zeker heel mooi, maar het is wel anders dan in de kerk. In de kerk is de ervaring intenser, de gang naar de tafel toe, met meer mensen, dat is een onderdeel van gemeente zijn.

Hoe gaat het met de kinderen en de (Maranatha)kerk?
Lynn, Casey en May keken tijdens de lockdown periode graag naar Mozaiek Kids, maar ze vinden het nu fijner om weer mee te gaan naar de kerk en de kindernevendienst.

Wij bidden na het eten hardop, elke dag wisselen we diegene die bidt af, of doen we een kringgebed. Hierdoor leren de kinderen dat hardop bidden gewoon is. Het is bijzonder te horen waarvoor ze bidden, alles wat op hun hart ligt komt er dan uit. Bijvoorbeeld iets van school, een opa of oma van een vriendje die ziek is, of over een thema op school zoals de vervolgde christenen.

Wij hebben een open houding naar elkaar. Als er iets gebeurd is dan bespreken we dat (op een gepaste manier) ook met de kinderen. De vraag kan dan bijvoorbeeld zijn ‘Vind je dat ik het goed gedaan heb?’ of ‘Hoe zou jij het gedaan hebben?’. We proberen ze zo te laten zien dat niet alles vanzelf gaat, hoe met bepaalde situaties om te gaan en dat je alles in gebed bij God mag brengen.

Hoe ziet jullie ideale dag eruit?
’s Morgens vroeg samen wandelen, we wandelen dan de Eng in. Als we thuiskomen gaan we met z’n allen ontbijten en daarna lekker weg, ergens heen met de kinderen. Dan gaan we naar het strand of een stad. We willen lekker lopen en dingen bekijken, zoals oude gebouwen. Dan komen we thuis en steken de barbecue aan, ook in de winter! Deze ideale dag is meestal op een zaterdag of in de schoolvakanties, eigenlijk doen we dit niet op zondag. De zondag is voor ons een rustdag, dan bijvoorbeeld wel een strandwandeling, de heide of familie, maar niet naar een stad of geld uitgeven.

Wat zou je aan anderen willen meegeven aan waarden of levenswijsheid?
Mariëlle: respect voor elkaar ook al heeft iemand een andere mening over iets of een andere geloofsovertuiging. Respectvol met elkaar omgaan en in zijn waarde laten. Ik wil niet iemand overhalen of een discussie voeren om iemand te proberen te overtuigen.

Kees: “Ik wil niet oordelen over een ander. Er is er Eén die oordeelt en dat zijn wij niet. Als een ander iets anders doet, dan heeft hij daar vast zijn rede voor. Wellicht doen wij voor een ander ook dingen die niet te begrijpen zijn, dus laten we alsjeblieft niet oordelen.

We moeten onszelf voor God verantwoorden en als je je bewust bent van wat je fout doet, dan wil je dit stoppen. In een relatie die waardevol voor je is wil je niemand verdrietig maken met een bepaald gedrag. Als je niet weet waar de schoen wringt (of wat je groei in relatie tegenhoudt) dan kan je hierom vragen en dan zal God / de Heilige Geest je dit laten weten (je krijgt er besef van).  Door dit te weten / zien, kan je met gebed en Zijn hulp datgene wat schuurt loslaten en verder groeien.“

Wat is het meest zingevende van je leven?
Bij Kees en Mariëlle is dat het geloof. Het gezin is enorm belangrijk, maar het geloof en en de relatie met God, dat is het meest belangrijke wat er bestaat. Vanuit dat perspectief ervaren we dan wel dat onze eerste taak te zorgen is voor ons gezin en van daaruit verder.

Wanneer is een gesprek goed?
Mariëlle geeft aan dat het voor hen een goed gesprek is geweest als de aanwezigheid van God is ervaren. Als je mag bemoedigen en delen in Zijn liefde. Het is geweldig als je ervaart en realiseert dat God je gebruikt om andere mensen te bemoedigen. Hij wil je gebruiken om wat van Zichzelf te laten zien. En dan krijg je als het ware ook nog een bonus: je gaat op pad om te geven / delen, maar je komt zelf met meer terug.

Is er een keerpunt in je leven geweest?
Voor Mariëlle is dat de belijdenis die ze gedaan heeft. Voor Kees was dit het moment dat hij door te vergeven een moeilijke periode kon afsluiten. Had ik die periode willen missen? Nee. Het heeft me gemaakt wie ik nu ben en nu is het goed zoals het is.” Ik vraag: “God heeft je altijd opgetild hè?” “Ja”, beaamt Kees, “God is er altijd, dat ervaren wij allebei.” 

Tot slot.
Het is bijzonder mooi om Kees en Mariëlle te mogen interviewen. De getuigenis van Mariëlle en Kees over Gods aanwezigheid die wezenlijk wordt ervaren, wat is dat een zegen. Ik hoop dat u hierin, net als ik, uw inspiratie vindt.

Karin Klootwijk-Elzinga.